+ دل انتظاري...

و تنها خدا مي داند که چقدر چشم انتظار آمدنش بودند. چشم انتظار که نه، دل انتظار... از آدم صفي (ع) تا خاتم نبي (ع)، از علي (ع) تا حسن عسگري (ع)، همه منتظر «او» بودند...همگي منتظر تحقق وعده ي حق جل و اعلي... منتظر «بقية الله»...
دل اهل خانه ي سيد سامراء را، غوغايي بي شکيب مسحور کرده. شوري است و شعفي ناگفتني، که تنها در هاله اي از حيا در چشمان اهل ولا موج مي زند...
نبض آفرينش، امشب از اينجا مي زند...
گل نرگس و عطر ياس، اينجا جمع است...
نفس هاي به شماره افتاده ي زمين، فرياد مي زند که لحظه ي طلوع دوازدهمين خورشيد درخشان «آل ياسين» آمده است و زين پس بر مدار «او» مي گردد و طواف مي کند...
صبح، نزديک است...
و تنها خدا مي داند که چقدر چشم انتظار آمدنش هستند...
صبح، نزديک است...
و تنها خدا مي داند که چقدر چشم انتظار آمدنش هستيم...
چشم انتظار که نه، دل انتظار...

+ شبه پيغمبر

کنج عاشقانه ي جهان را که سالها در جستجويش بودم... درست همين جا. گوشه ي ششم ضريح ارباب... و دل، بي تاب...
ميلادش بهانه اي است که حوريب دوباره، دلش را بر درگاه حضرت « شبه رسول الله » عرضه کند. کرامتش بي شک، به کرامت عموي نازنين و بزرگوارش مانند است و دلربائيش، به پدر مهربان و آزاده اش...
زياده نگويم که شاعر، بهتر از حوريب نگاشته است:

+ والقمر اذا تلئها

همه ي شبهاي چهارشنبه اي که بر حوريب گذشت، يک طرف؛ اين شب چهارشنبه، يک طرف ديگر... همه ي دلخوشي اين دل ناخوش، همين شب چهارشنبه اي است که چشم آسمان تا سحر منتظر آمدن «قمر» و «تلالو» آن است... نه فقط قمر بني هاشم، که ماه درخشان همه ي عالم اوست...
به ياد آن شب چهارشنبه اي که حيات حوريب از باب صاحب الزمان (عج)، به نيم نگاهي از سر محبت و مردانگي ات گره خورد و تا ابد در بين روشناي دل انگيز همان ضريح نقره فام و آبگون و عطر ياس بي مانندش، ماند و اسير شد... ناديده، گرفتار کمند عشق تو شد و ماندگار آستان و درگاه علوي گونه ات...
با دلي که از باب ام البنين، اذن دخول مي خواند و به حرمت نام «مادر سادات» اجازه مي خواهد و در شب ميلاد فرخنده ات، دست توسل به دامان بلند و آسماني ات زده و مويه کنان مي گويد « دخيلک يا اباالفضل(ع) »؛ چه ميکني؟!